เงินที่เก็บไว้โดยไม่เคยใช้ อาจไม่ได้มีค่ามากกว่าโอกาสที่จะได้ใช้ชีวิตอย่างมีคุณภาพในวันที่ยังมีโอกาสเลือก

วันก่อนมีลูกค้าคุยกับผมเรื่องค่ารักษาพยาบาลหลักล้าน เขาบอกว่า… “ถ้ามีเงินเป็นร้อยล้าน จะจ่ายค่ารักษาหลักล้านก็ไม่เห็นเป็นอะไร” ฟังดูเหมือนจริงนะครับ แต่จากประสบการณ์ที่ผมเจอมา คนมีเงินร้อยล้าน พันล้าน ไม่ได้แปลว่าจะยอมจ่ายเสมอไป และคนที่มีเงินไม่มาก ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่ยอมจ่าย เพราะสุดท้ายแล้ว การตัดสินใจใช้เงิน ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่า “มีเงินเท่าไร” แต่อยู่ที่ว่า “เราให้คุณค่ากับอะไร” บางคนยอมจ่ายหลักแสนเพื่อซื้อนาฬิกา บางคนยอมจ่ายหลักล้านเพื่อซื้อรถ บางคนยอมจ่ายไม่อั้นเพื่อการศึกษาของลูก เมื่อสิ่งนั้นมีคุณค่ามากพอ เงินก็เป็นเพียงเครื่องมือในการแลกเปลี่ยน สิ่งที่ผมกังวลที่สุด ไม่ใช่การต้องจ่ายค่ารักษาแพง แต่คือวันที่เรากลายเป็นคนที่ให้คุณค่ากับ “เงิน” มากกว่า“คุณภาพชีวิต” เพราะจริง ๆ แล้ว เงินถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรับใช้ชีวิต ไม่ใช่ให้ชีวิตต้องรับใช้เงิน และบางครั้ง… สิ่งที่แพงที่สุดในชีวิต อาจไม่ใช่ค่ารักษาหลักล้าน แต่อาจเป็นวันที่เราอยากรักษา แต่ไม่มีทางเลือกให้ตัดสินใจแล้ว ::: “เงินที่เก็บไว้โดยไม่เคยใช้ อาจไม่ได้มีค่ามากกว่าโอกาสที่จะได้ใช้ชีวิตอย่างมีคุณภาพในวันที่ยังมีโอกาสเลือก”